Dagur 20. Þegar
við mættum á tónleikastaðinn í Stokkhólmi leist okkur fyrst ekkert á blikuna.
Staðurinn var pííínulítill, ekkert baksviðsherbergi og lélegar græjur.
Staðurinn varð fljótlega troðfullur og á meðan upphitunaratriðin voru rosaleg
læti í salnum, fólk talaði allan tímann og
tók afskaplega lítið tillit til þeirra Karls (The Airelectric) og
Patricks (Finn.). Við höfðum því miklar áhyggjur af því að slíkt yrði líka á
meðan Óli væri að spila enda var föstudagskvöld og flestir í húsinu komnir vel
í glas þegar Óli steig á svið. Hann bað fólkið að setjast á gólfið, sem það gerði,
og svo steinþögnuðu allir. Það var því dauðaþögn á meðan hann spilaði og mikil
stemning í húsinu. Það rættist því vel úr kvöldinu. Unnar Bjarni frændi, sem
býr í Uppsala, kom á tónleikana og það var auðvitað mjög gaman að hitta hann.
Við tókum nokkur létt ABBA-dansspor í diskólyftu í Svíþjóð
Eftir tónleikana vorum við öll glorhungruð enda höfðum við
fengið viðbjóðslegan pastarétt með gráðosti í kvöldmat (án gríns, hvað er málið
með gráðostinn???). Við ætluðum því út að leita að opnum pizzastað til að fá
okkur miðnætursnarl. Karl ætlaði að hlaupa inn í herbergi og ná í veskið sitt
en einhvernvegin tókst honum að fara í bandvitlaust herbergi. Hurðin var opin
en læst með keðju fyrir innan. Eftir smá stund kom út maður sem við giskuðum á
að væri einhverstaðar frá Austur-Evrópu og fór að tjá sig á óskiljanlegu tungumáli.
Við reyndum að útskýra að vinur okkar hefði bara óvart farið í vitlaust
herbergi en maðurinn skildi ekki orð í ensku. Þá fór hann inn í herbergið sitt
og náði í tvo stóra hnífa og fór að leita að Karli! Þetta átti að vera rosa
sniðugur brandari hjá honum og ferðafélagar hans sem stóðu fyrir utan að reykja
skellihlógu en okkur fannst þetta full sjúkur brandari til að teljast fyndinn.
Eftir smá labb fundum við opinn hamborgarastað og ég keypti
mér nagga og franskar til að taka með heim á hótel. Þegar ég opnaði kassann með
matnum fékk ég nett sjokk en það var búið að dömpa vænni slettu af gulu gumsi
yfir matinn minn, sem við giskuðum á að væri eitthvað skilt remúlaði. Ég varð
því hálf svekkt og nartaði í franskar hinna krakkanna áður en við fórum að sofa.
Ég og Magga nörtum í sveitt miðnætursnarl
Dagur 21. Eftir
3ja klukkutíma svefn vöknuðum við við vekjaraklukkurnar okkar klukkan 5:30 og
stukkum út í vaninn okkar. Við tók tæplega 12 tíma keyrsla til Hamburgar. Við
keyrðum niður alla Svíþjóð og svo í gegnum Danmörku þaðan sem við tókum ferjuna
yfir til Þýskalands. Við vorum uppgefin um kvöldið þegar við komum til
Hamburgar en tónleikarnir áttu þó ekki að hefjast fyrr en klukkan 12 á
miðnætti. Við höfðum því dálítinn tíma til að slappa aðeins af og finna
veitingastað þar sem við tróðum í okkur pizzu og sötruðum kokteila. Við fórum
svo á tónleikastaðinn sem var bara venjulegt bíó með pínu, pínu litlu sviði.
Tónleikarnir frestuðust helling þar sem prómóterinn hafði unnið vinnuna sína
mjööög illa og mixerinn á svæðinu var með allt of fáum rásum (virka ég ekki
rosa prófessjonal þegar ég tala svona?). Það var því hringt út um allan bæ til
að redda nýjum mixer en það er víst frekar erfitt svona klukkan 12 á
laugardagskvöldi. Það tókst þó að lokum og Olli brunaði til að sækja hann á
meðan áhorfendur, um 160 manns, biðu í salnum. Það varð því ekkert sándtékk og
tónleikarnir gengu mjög illa. Áhorfendur létu þetta þó ekkert á sig fá og
virtust hæstánægðir með krakkana.
Hildur Kristín og ég með kokteilana okkar
Dagur 22. Við
komum til Berlínar þar sem tónleikarnir voru haldnir í fínum sal. Þeir tónleikar
bættu algjörlega upp fyrir kvöldið áður því allt gekk eins og í sögu og
áhorfendurnir voru alveg frábærir. Ég hlustaði samt bara í gegnum hurðina því
ég sat frammi við básinn minn með bókina sem Edda hafði lánað mér. Salan gekk
vel og við vorum öll rosalega sátt með daginn. Það hefði samt verið gaman að hafa smá frítíma í Berlín til að skoða sig
um enda finnst mér Berlín frábær borg. Það er þetta sem ég sakna mest við að
hafa rútuna því núna þurfum við alltaf að keyra á daginn og höfum þess vegna
lítinn tíma til að skoða staðina. Það er þó mjög ljúft að sofa á hóteli á
hverju kvöldi þar sem maður kemst í sturtu á hverjum degi. Lúxus sem ég saknaði
mjööög mikið þegar við vorum í Bretlandi og maður komst stundum ekki í sturtu í
þrjá daga!
Sátt systkini eftir tónleikana í Berlín
-Fríða