Þremur dögum eftir komu mína hingað til Kengúrulands skelltum við okkur í þriggja daga heimsókn til Nýja Sjálands. Það kom til af því að dvalarleyfi mömmu og pabba gildir aðeins í þrjá mánuði í einu og ótrúlegt en satt þá var ódýrara fyrir þau að yfirgefa landið og koma aftur heldur en að fá framlengingu á dvalarleyfinu.

Við fórum því í heimsókn til kunningja hans pabba sem gisti hjá okkur heima á Íslandi á því herrans ári 1989. Kunninginn Deric og Patricia konan hans tóku vel á móti okkur og við gistum hjá þeim fyrstu nóttina. Daginn eftir ókum við bílaleigubílnum okkar á vinstri vegarhelmingi upp að eldfjallinu Mount Egmont þar sem við fengum okkur skemmtilegan göngutúr í regnskóginum við rætur fjallsins. Þar helliringdi en við létum það ekki á okkur fá og skoðuðum meðal annars hina fallegu Dawson Falls. Um kvöldið keyrðum við til bæjarins New Plymoth þar sem við gistum á móteli um nóttina.

Næsta dag vöknuðum við fersk og skelltum okkur í gönguferð meðfram sjónum í New Plymoth (foreldrar mínir hata ekki labbitúrana). Við kíktum svo á safn um allt milli himins og jarðar tengt Nýja Sjálandi. Við keyrðum svo af stað aftur á kagganum góða og eyddum restinni af deginum í að skoða landið með fram strandlengjunni. Við komum aftur til Derics og Patriciu um kvöldið, borðuðum hjá þeim góðan mat og lögðumst svo til hvílu undir rafmagnshitateppunum okkar (pant eignast svoleiðis!).

Síðasta daginn keyrðum við aftur til Wellington þaðan sem flugið okkar átti að fara og komum þá við á pínulitlu safni hjá Weta-fyrirtækinu sem sá meðal annars um hluta af búningunum og tæknibrellunum í Lord of the Rings. Við flugum svo aftur til Sydney og ég gæddi mér á enn einni ógeðslegri flugvélamáltíðinni (þeirri sjöttu á fimm dögum).

Rétt eftir að við komum „heim“ til Sydney vorum við sótt af öðrum félaga pabba, Paul og syni hans, André sem er jafngamall mér. Þeir buðu okkur út að borða og André gaf mér góð tips um það sem er möst að gera í Sydney. Við ákváðum að reyna að hittast aftur seinna svo hann gæti kynnt mig fyrir „everyday life“ unga fólksins hérna niður frá.

Í dag kíkti ég svo í búðir í miðbænum en þær eru vandræðalega dýrar svo ég gafst upp á fatakaupum endanum og keypti mér bara hárþurrku í staðinn. Á morgun er spáð sól og blíðu svo þá stefni ég á að gera heiðarlega tilraun til tans (sem í mínu tilfelli er venjulega fínt orð yfir sólbruna) á hinni frægu Bondi Beach. Á föstudaginn fer ég svo í Surf camp úti við ströndina, tveimur tímum frá Sydney en meira um það síðar...

-Fríða

Ég hef ákveðið að blása nýju lífi í gamla góða bloggið, eins og venjulega þegar ég bregð mér út fyrir landsteinana. Bæði er það gert fyrir vini og vandamenn heima sem gráta sig nú í svefn af söknuði en líka fyrir sjálfa mig til upprifjunar þegar ég verð komin með Alzheimer langt fyrir aldur fram. Hér með hefst því ferðasagan mikla! />

Leiðin frá Íslandi til Ástralíu er bæði löng og ströng og var ég búin að kvíða dálítið fyrir að leggja upp í slíka langferð einsömul, sérstaklega þar sem ratvísi mín og athygli hafa hingað til ekki verið upp á marga fiska. Ég varð því himinlifandi á BSÍ þar sem ég hitti bæði Gabriellu, bekkjarsystur mína úr Kvennó, og Sif, vinkonu Óla sem ég hafði kynnst á túrnum góða síðasta haust. Gabriella átti sama flug og ég til London þannig að ég hafði góðan félagskap fyrsta hluta leiðarinnar.

 Í London þurfti ég að bíða í 10 tíma eftir næsta flugi þannig að ég ákvað að splæsa í svefnklefa á terminalinu mínu. Ég sá ekki eftir þeirri ákvörðun því þar hafði ég stórt rúm, sjónvarp, klósett, sturtu og síðast en ekki síst, internet! Ég hafði það því bara notalegt og naut þess að kúra undir sæng á nærbuxunum á Heathrow.

Næst tók við 11 tíma flug til Bangkok en þess má til gamans geta að alveg þangað til ég fór að tékka mig inn stóð ég í þeirri meiningu að ég væri á leið til Singapore. Pabbi hafði breytt fluginu mínu (upphaflega ætlaði ég út 2. maí) og ekki áttað sig á því að ég myndi þá millilenda á nýjum stað. Það stóð heldur ekkert um það á miðanum mínum. Það var því nett sjokk þegar ég sá að það var ekkert flug til Sydney í gegnum Singapore þennan dag en þegar ég bar saman flugnúmerin þá sá ég að þetta hlaut að vera rétt svona.

Stirð og þreytt klöngraðist ég út úr flugvélinni á Bangkok-flugvelli og beið þar í þrjá tíma eftir þriðja og síðasta áfanga leiðarinnar. Þá tók við 9 tíma flug til Sydney og var ég frelsinu fegin þegar ég var loksins komin í gegnum allt öryggisvesenið þar. Ástralir passa mjög vel upp á að ekkert vafasamt komist inn í landið, þar á meðal skordýr, en einn liður í því er að spreyja einhverju skordýraeitri yfir alla í flugvélinni!

Mamma og pabbi biðu mín við útganginn og það var auðvitað yndislegt að sjá loksins framan í þau gömlu en þau hafði ég ekki séð síðan 4. janúar. Við tókum svo leigubíl til úthverfisins Tempe sem mun verða heimilið mitt næstu 6 vikurnar. Ég var ekki lengi að henda mér upp í rúm þegar þangað var komið en þá voru liðnir 38 klukkutímar síðan ég hafði lagt af stað úr Áslandinu!

Eftir kjarngóðan diskóblund og langþráða sturtu var ekki hægt annað en að skoða sig aðeins um í Sydney. Mamma og pabbi byrjuðu á að sýna mér Darling Harbour sem er æðislegt hafnarsvæði með fullt af veitingarstöðum, gosbrunnum, görðum, búðum og fleiru. Þar nutum við lífsins fram á kvöld og fórum svo út að borða á fínum ítölskum stað til að fagna komu minni, síðasta vetrardegi, og því að 34 ár voru liðin síðan mamma og pabbi kynntust!

Þrátt fyrir 10 klukkustunda tímamismun var ég fljót að sofna um kvöldið og steinsvaf í 12 tíma, gjörsamlega búin á því eftir ferðalagið. Næstu tveimur dögum eyddi ég í að skoða helstu perlur Sydney eins og Óperuhúsið, Harbour Bridge (risabrú, beint á móti Óperuhúsinu), Paddy‘s Market (Kolaportið á sterum) og Botanical Garden (fallegur garður sem vill svo skemmtilega til að er einnig heimkynni tugþúsunda leðurblaka). Sydney er augljóslega æðisleg borg og ég get ekki beðið eftir að skoða hana betur.

-Fríða

Dagur 26. Innsbruck, Austurríki. Eftir Zagreb keyrðum við aftur til Austurríkis, í þetta skiptið til Innsbruck. Áhorfendurnir á þeim tónleikunum voru margir hverjir í undarlegri kantinum. Sumir voru kannski aðeins of vinalegir og átti  ég til dæmis í mestu vandræðum með að losna við einn furðufuglinn sem var æstur í að fræða mig um ágæti hampolíu fyrir húðina. Þegar ég var gjörsamlega búin að gefast upp á því að þykjast hafa áhuga á samræðunum kallaði ég Óla til mín og þóttist þurfa að ræða eitthvað mjög mikilvægt til að losna við gæjann. Ég var því hálf fegin þegar við gátum farið að henda dótinu okkar inn í vaninn og farið upp á hótel að sofa.

Dagur 27. Róm, Ítalía. Keyrslan til Rómar var um 10 tímar en í þetta skiptið var erfitt að láta sér leiðast enda æðislegt útsýni út um gluggann. Austurrísku og ítölsku fjöllin voru kærkomin tilbreyting frá endalausum trjám og ökrum. Það var líka vel upplífgandi að sjá hitann hækka stöðugt á mælinum eftir því sem við nálguðumst Róm. Þegar við komum loksins til Rómar tók við hin fræga rómverska umferð sem var jafnvel ennþá verri en ég hafði ímyndað mér. Olli bílstjóri þurfti á allri sinni einbeitingu að halda til að koma bófabílnum í gegnum borgina en það hefur eflaust ekki hjálpað að hafa 5 öskrandi Íslendinga í aftursætunum. Við komumst þó loksins á leiðarenda og tónleikarnir byrjuðu fljótlega eftir að við mættum á svæðið. Þetta voru fyrstu tónleikar Óla á Ítalíu og því bjuggumst við svosem ekki við miklu en tónleikarnir voru æðislegir, áhorfendurnir frábærir og við slógum sölumet túrsins. Það kom líka ágætis hópur af íslenskum námsmönnum sem var gaman að spjalla við, þar á meðal stelpa úr Mosó sem við könnuðumst aðeins við.

Dagur 28. Verbania, Ítalía. Það varð ekkert úr skoðunarferð um Róm enda þurftum við að leggja af stað til Verbania snemma morguns og hefja aðra langa keyrslu. Þetta þótti mér mjög leiðinlegt enda hefur mig alltaf langað að koma til Rómar en það verður bara að bíða betri tíma. Í Verbania fengum við fyrst að kynnast undarlegum matarvenjum Ítala en fyrir tónleikana var okkur öllum boðið upp á mat og vín. Í forrétt fengum við pasta með chillitómatsósu en í aðalrétt fengum við ostaköku og franskar. Á tónleikunum um kvöldið skemmti ég mér konunglega við að skoða liðið sem var mætt. Þar var meðal annars hommapar í alveg eins fötum (fátt finnst mér eins skondið og „matching couples“). Þar var líka þroskaheftur maður sem brosti út að eyrum þegar Óli byrjaði að spila fyrsta lagið og hætti ekki að brosa fyrr en lagið var búið. Annars gæi var aðeins of hress og held ég að allir í salnum hafi fengið nettan kjánahroll þegar hann öskraði „ROCK N‘ ROOOOLL“ eftir eitt lagið. Úff.

Himinlifandi eftir tónleikana með Bacardi Breezer Tropical Lime! Ójé!

Við skelltum okkur í höfrungahlaup fyrir framan eina bensínstöðina

Dagur 29. Moderna, Ítalía. Keyrslan til Moderna var sem betur fer stutt og gátum við því sofið aðeins út í fyrsta skiptið í langan tíma. Áður en við lögðum af stað byrjuðum við á því að njóta veðurblíðurnar aðeins og borðuðum morgunmat úti við fallegt stöðuvatn.Tónleikarnir um kvöldið voru mjög kósý en gestirnir gátu keypt sér miða á hlaðborð og settust svo með diskana sína á púða á gólfið og hlustuðu á tónleikana. Þetta er víst ítalskur siður sem mér fannst mjög sniðugur. Við fórum svo út að borða eftir tónleikana ásamt tveimur íslenskum stelpum, Sif og Völu, sem Óli þekkir og höfðu tekið lest frá Mílanó til að koma á tónleikana. Það var gott að hafa þær með til að þýða matseðilinn fyrir okkur því Ítalir tala margir hverjir ekki mikla ensku. Ég á í mestu vandræðum með að skilja hvernig Ítalir geta borðað svona mikið en í forrétt fengum við að sjálfsögðu pastarétt að eigin vali og var ég orðin pakksödd þegar aðalrétturinn kom á borðið. Ég hafði pantað mér steik en hafði bara list á nokkrum bitum af henni eftir að hafa borðað heilan disk af hakki og spaghetti. Við skemmtum okkur þó mjög vel á veitingastaðnum og spjölluðum og sötruðum hvítvín þangað til prómóterinn hringdi frá tónleikastaðnum og við þurftum að fara þangað að ná í dótið okkar.

Hópmynd á veitingastaðnum. Allt flæðandi í pasta!

Við fórum svo upp á hótel og stelpurnar komu með okkur enda átti lestin þeirra ekki að fara fyrr en næsta morgun. Þegar þær ætluðu að taka leigubíl á lestarstöðina í Moderna reyndist það erfitt verk en það var bara einn leigubíll í bænum sem við vorum í og bílstjóri þess bíls reyndist blindfullur þegar hann mætti á svæðið! Þær tóku að sjálfsögðu ekki í mál að fara með honum og enduðu með að múta stráknum í afgreiðslunni á hótelinu til að leyfa þeim að vera aðeins lengur þar. Þær þurftu þó að fara snemma morguns þegar vaktaskipti voru á hótelinu og veit ég ekki betur en að þær hafi á endanum skilað sér heim til sín...

-Fríða

Dagur 23. Poznan, Pólland. Það fór ekkert á milli mála að við vorum komin yfir til Póllands þegar við stoppuðum á bensínstöð til að fá okkur hádegismat. Matseðillinn var allur á pólsku og enginn skildi ensku svo við pöntuðum okkur það eina sem við skildum á matseðlinum, ,,pizza“. Við fengum þær ógeðslegustu pizzur sem við höfðum á ævi okkar smakkað, ólseigar örbylgjupizzur með mjög svo vafasömu áleggi. Við héldum svo áfram ferð okkar til Poznan þar sem tónleikarnir voru haldnir. Tónleikarnir voru æðislegir og mikið stuð á fólkinu enda var Þjóðhátíðardagur Pólverja daginn eftir og því kjörið tækifæri fyrir þá til að kíkja á djammið. Tónleikahaldarinn var æstur í að dæla í okkur vodka að pólskum sið en flest fórum við þó snemma heim enda þurftum við að vakna klukkan 7 daginn eftir til að keyra til Vínar. Óli og Terry urðu þó eftir með hóp af hressum Pólverjum og spjölluðu um múmínálfana fram á nótt (Muminky á pólsku).

Dagur 24. Vín, Austurríki. Daginn eftir vöknuðum við því mishress og brunuðum af stað til Austurríkis. Okkur gekk ekki vel að finna opinn stað til að fá okkur hádegismat enda allt lokað vegna Þjóðhátíðardagsins. Við vorum því himinilfandi þegar við fundum loksins opinn McDonalds þar sem hægt var að fá fritky, donutky og djúpsteikta bananky. Keyrslan varð töluvert lengri en við höfðum átt von á enda vegirnir lélegir. Það tafði okkur líka að við vorum stoppuð af löggunni á leiðinni í gegnum Tékkland. Sex lögreglumenn létu okkur öll fara út úr bílnum og sendu dóphund inn til að þefa af öllu dótinu okkar. Þeir fundu auðvitað ekkert svo við héldum áfram leið okkar. Eftir tæplega 13 tíma akstur komum við loksins til Vínar, löngu eftir að tónleikarnir höfðu átt að byrja. Þá var upphitunarbandið búið að spila og salurinn fullur af fólki. Okkur brá frekar mikið þegar við stigum út úr bílnum, þreytt og mygluð, og beint inn í fullan salinn. Við hentum upp draslinu okkar á mettíma og krakkarnir fóru beint á svið. Tónleikarnir gengu þó ótrúlega vel og áhorfendur voru mjög sáttir. Við spjölluðum við einn gæja sem hafði keyrt í 12 klukkutíma frá Berlín, bara til að komast á tónleikana. Það kallar maður metnað!

Mmmmm McDonaldinsky

Dagur 25. Zagreb, Króatía. Þrátt fyrir ólýsanlega þreytu stilltum við stelpurnar vekjaraklukkurnar okkar á 9 til að geta náð að skoða okkur aðeins um í Vín áður en við héldum af stað til Króatíu. Hótelið okkar var í miðbænum og því lá leið okkar beint á verslunargötuna þar sem við römbuðum fljótlega á H&M. Þar flaug tíminn frá okkur í kjólamátunum og sokkabuxnaleit og áður en við vissum af þurftum við að drífa okkur aftur upp á hótel. Við sáum því ekki mikið af Vín en vorum samt sáttar með verslunarleiðangurinn.

Við mættum sjálfum Mozart á verslunargötunni

Leiðin til Zagreb, höfuðborgar Króatíu, var sem betur fer mun styttri en frá Poznan til Vínar. Við töfðumst þó í dálítinn tíma á landamærum Slóveníu og Króatíu þar sem þurfti að leita í bílnum okkar. Landamæraverðirnir voru samt ótrúlega hressir og skemmtilegir, þótt reyndar hafi bara einn þeirra talað ensku. Hann byrjaði á að spyrja okkur hvort við værum með dóp í bílnum og þegar við svöruðum neitandi sagði hann bara ,,súper!“ og brosti sáttur. Félagi hans var samt ekki alveg jafn sannfærður og því var dóphundur sendur í bílinn annan daginn í röð.

Voffi skildi eftir hundahár á fötunum mínum

Tónleikarnir í Zagreb voru hluti af nokkurra daga festivali og gengu mjög vel. Ég varð mjög fegin þegar ég áttaði mig á því að flestir Króatíumennirnir töluðu ágætis ensku og salan gekk vel. Við vorum öll glorhungruð eftir tónleikana svo prómóterinn bauð okkur út að borða á frábæran pizzastað rétt við hótelið okkar. Við drifum okkur svo í rúmið, dauðþreytt eftir langan dag.

Dagur 20. Þegar við mættum á tónleikastaðinn í Stokkhólmi leist okkur fyrst ekkert á blikuna. Staðurinn var pííínulítill, ekkert baksviðsherbergi og lélegar græjur. Staðurinn varð fljótlega troðfullur og á meðan upphitunaratriðin voru rosaleg læti í salnum, fólk talaði allan tímann og  tók afskaplega lítið tillit til þeirra Karls (The Airelectric) og Patricks (Finn.). Við höfðum því miklar áhyggjur af því að slíkt yrði líka á meðan Óli væri að spila enda var föstudagskvöld og flestir í húsinu komnir vel í glas þegar Óli steig á svið. Hann bað fólkið að setjast á gólfið, sem það gerði, og svo steinþögnuðu allir. Það var því dauðaþögn á meðan hann spilaði og mikil stemning í húsinu. Það rættist því vel úr kvöldinu. Unnar Bjarni frændi, sem býr í Uppsala, kom á tónleikana og það var auðvitað mjög gaman að hitta hann.

Við tókum  nokkur létt ABBA-dansspor í diskólyftu í Svíþjóð

Eftir tónleikana vorum við öll glorhungruð enda höfðum við fengið viðbjóðslegan pastarétt með gráðosti í kvöldmat (án gríns, hvað er málið með gráðostinn???). Við ætluðum því út að leita að opnum pizzastað til að fá okkur miðnætursnarl. Karl ætlaði að hlaupa inn í herbergi og ná í veskið sitt en einhvernvegin tókst honum að fara í bandvitlaust herbergi. Hurðin var opin en læst með keðju fyrir innan. Eftir smá stund kom út maður sem við giskuðum á að væri einhverstaðar frá Austur-Evrópu og fór að tjá sig á óskiljanlegu tungumáli. Við reyndum að útskýra að vinur okkar hefði bara óvart farið í vitlaust herbergi en maðurinn skildi ekki orð í ensku. Þá fór hann inn í herbergið sitt og náði í tvo stóra hnífa og fór að leita að Karli! Þetta átti að vera rosa sniðugur brandari hjá honum og ferðafélagar hans sem stóðu fyrir utan að reykja skellihlógu en okkur fannst þetta full sjúkur brandari til að teljast fyndinn.

Eftir smá labb fundum við opinn hamborgarastað og ég keypti mér nagga og franskar til að taka með heim á hótel. Þegar ég opnaði kassann með matnum fékk ég nett sjokk en það var búið að dömpa vænni slettu af gulu gumsi yfir matinn minn, sem við giskuðum á að væri eitthvað skilt remúlaði. Ég varð því hálf svekkt og nartaði í franskar hinna krakkanna áður en við fórum að sofa.

Ég og Magga nörtum í sveitt miðnætursnarl

Dagur 21. Eftir 3ja klukkutíma svefn vöknuðum við við vekjaraklukkurnar okkar klukkan 5:30 og stukkum út í vaninn okkar. Við tók tæplega 12 tíma keyrsla til Hamburgar. Við keyrðum niður alla Svíþjóð og svo í gegnum Danmörku þaðan sem við tókum ferjuna yfir til Þýskalands. Við vorum uppgefin um kvöldið þegar við komum til Hamburgar en tónleikarnir áttu þó ekki að hefjast fyrr en klukkan 12 á miðnætti. Við höfðum því dálítinn tíma til að slappa aðeins af og finna veitingastað þar sem við tróðum í okkur pizzu og sötruðum kokteila. Við fórum svo á tónleikastaðinn sem var bara venjulegt bíó með pínu, pínu litlu sviði. Tónleikarnir frestuðust helling þar sem prómóterinn hafði unnið vinnuna sína mjööög illa og mixerinn á svæðinu var með allt of fáum rásum (virka ég ekki rosa prófessjonal þegar ég tala svona?). Það var því hringt út um allan bæ til að redda nýjum mixer en það er víst frekar erfitt svona klukkan 12 á laugardagskvöldi. Það tókst þó að lokum og Olli brunaði til að sækja hann á meðan áhorfendur, um 160 manns, biðu í salnum. Það varð því ekkert sándtékk og tónleikarnir gengu mjög illa. Áhorfendur létu þetta þó ekkert á sig fá og virtust hæstánægðir með krakkana.

Hildur Kristín og ég með kokteilana okkar

Dagur 22. Við komum til Berlínar þar sem tónleikarnir voru haldnir í fínum sal. Þeir tónleikar bættu algjörlega upp fyrir kvöldið áður því allt gekk eins og í sögu og áhorfendurnir voru alveg frábærir. Ég hlustaði samt bara í gegnum hurðina því ég sat frammi við básinn minn með bókina sem Edda hafði lánað mér. Salan gekk vel og við vorum öll rosalega sátt með daginn. Það hefði samt verið gaman  að hafa smá frítíma í Berlín til að skoða sig um enda finnst mér Berlín frábær borg. Það er þetta sem ég sakna mest við að hafa rútuna því núna þurfum við alltaf að keyra á daginn og höfum þess vegna lítinn tíma til að skoða staðina. Það er þó mjög ljúft að sofa á hóteli á hverju kvöldi þar sem maður kemst í sturtu á hverjum degi. Lúxus sem ég saknaði mjööög mikið þegar við vorum í Bretlandi og maður komst stundum ekki í sturtu í þrjá daga!

Sátt systkini eftir tónleikana í Berlín

-Fríða

Dagur 16. Afmælisdeginum hans Óla eyddum við í Exeter þar sem síðustu tónleikar Bretlandstúrsins fóru fram. Um kvöldið fengum við þá allra verstu hamborgara sem ég hef á ævi minni smakkað (hér erum við að tala um ofvaxna kjötbollu á brúnu brauði með gráðosti) og eftir það tók ég mér stöðu við sölubásinn minn frammi á ganginum fyrir utan salinn. Fljótlega byrjaði allt að fyllast af miðaldra nördum sem hópuðust í kringum mig. Þetta fólk gerði sig ekki líklegt til að fara inn í tónleikasalinn og komst ég fljótt að því, mér til mikillar skelfingar, að þarna átti að fara fram vísindafyrirlestur. Ég sat því frammi á meðan á tónleikunum stóð, umkringd eðlisfræðilúðum sem notuðu söluborðið mitt sem kaffiborð, og hlustaði á lúðaleiðtogann fræða hina lúðana um stjarneðlisfræði og fleira misáhugavert.

Ég var því afskaplega fegin þegar tónleikunum lauk og við héldum út í rútu til að halda afmælispartý fyrir Óla. Karl víóluleikari var búinn að kaupa köku handa afmælisbarninu og skreyta rútuna með blöðrum svo við gátum haldið almennilegt afmælispartý. Við gerðum okkar besta til að ganga á ginbyrgðirnar sem höfðu safnast upp enda fáum við eina ginflösku og fullt af bjór á hverju kvöldi.

Dagar 17-18. Eftir 26 klukkustunda ferðalag komum við loksins til Kaupmannahafnar. Þá vorum við búin að keyra frá Bretlandi til Hannover í Þýskalandi þar sem við skiluðum fínu rútunni okkar og skiptum yfir í van. Við komum til Köben kl. 2 um nótt og við Óli gistum hjá Ara bróður. Krakkarnir þurftu svo að vakna eldsnemma til að fara í upptökur hjá danska útvarpinu en ég svaf út og hafði það notalegt heima hjá Ara þar til ég rölti í útvarpshúsið til krakkanna. Þetta var flottasta stúdíó sem nokkurt okkar hafði séð og fengu þau fáránlega flottar upptökur af nokkrum lögum. Við keyrðum svo til Malmö þar sem fyrstu Svíþjóðartónleikarnir áttu að fara fram. Ari kom þangað líka og Arndís, fyrrverandi víóluleikari, kom okkur öllum á óvart þegar hún birtist allt í einu baksviðs. Við fórum svo á rosa notalegt hótel þar sem við stelpurnar komum okkur vel fyrir uppi í rúmi og horfðum á nýjasta Gossip Girl!

Dagur 19. Við lögðum af stað til Gautaborgar upp úr hádegi og tónleikarnir þar tókust alveg rosalega vel. Húsið var troðfullt og við seldum mjög vel. Við erum mjög svo hrifin af Svíunum, allir eru búnir að vera alveg rosalega almennilegir við okkur og tónleikagestirnir virka miklu opnari en í Bretlandi. Ég lenti á spjalli við fullt af fólki og margir voru sérstaklega forvitnir um ástandið heima. Þeir Svíar sem hafa spurt út í kreppuna eru allir mjög samúðarfullir og finnst sjálfsagt að hjálpa Íslendingum í gegnum erfiðleikana. Ég elska Svía!

- Fríða

Dagur 14. Við vorum vaktar snemma þar sem krakkarnir áttu að mæta í upptökur fyrir útvarpið hjá BBC. Ég ákvað að nýta ferðina og gefa Oxford Street annað tækifæri. Við þurftum því miður að kveðja hann Gussa þennan dag því hann var að fara heim eftir að hafa verið með okkur frá upphafi að taka upp heimildarmynd um túrinn. Hans verður sárt saknað en klámkexið lifir! Við vorum sótt af ákaflega hressri stelpu á van sem skutlaði krökkunum í stúdíóið og mér í underground þar sem ég tók lestina í miðborgina. Mér gekk nú eitthvað hálf illa að versla og þegar það var byrjað að hellirigna gafst ég upp og tók undergroundið upp í BBC þar sem verið var að ljúka við að mixa upptökurnar. Það var frábært að prófa að koma þarna inn og stúdíóið var ótrúlega flott. Annar hljóðmannana sem var að vinna við upptökurnar sagði að það væri nýbúið að mála stúdíóið eftir að Mars Volta hefðu krotað það allt út í dónalegum athugasemdum. Hressa pían sótti okkur svo aftur og skutlaði okkur upp í rútu.

Dagur 15. Viði vorum mætt til smábæjarins Great Yarmouth til að spila á bæjarfestivali. Hressa pían var búin að vara okkur við að þetta væri hálfgerður draugabar og að við ættum ekki að taka það nærri okkur þótt fáir myndu mæta. Hún hafði rétt fyrir sér hvað það varðaði og voru afskaplega fáir mættir. Þeir fáu sem létu sjá sig voru annaðhvort yfir sjötugt eða undir 10 ára. Einn gamall kall með versta combover mannkynssögunnar kom til mín á meðan á tónleikunum stóð og krafðist þess að eitthvað yrði gert við þessum háfaða! Hann var ekki alveg að höndla þessa hræðilegu graðhestamússík sem Óli spilar og hljóp út með hendurnar fyrir eyrunum. Flestir á svæðinu sem ekki voru komnir á eftirlaun virtust þó staddir á bandvitlausu tímabili eða höfðu að minnsta kosti staðnað á hippatímabilinu. Ég skemmti mér því prýðilega vel á meðan krakkarnir spiluðu við að hlæja að öllum furðufuglunum á staðnum.

Strax eftir tónleikana brunuðum við af stað til Bracknell þar sem áttu að vera aðrir tónleikar síðar um kvöldið. Prómóterinn þar hafði gleymt að auglýsa tónleikana og því mættu ekki nema 20 manns á staðinn. Þau virtust þó himinlifandi með tónleikana og seldi ég ótrúlega mikið miðað við fámennið. Á miðnætti rann afmælisdagurinn hans Óla upp og sungum við fyrir hann lélegan afmælissöng. Ég gaf honum afmælisgjafirnar sínar, Flight of the Conchords á dvd og sjálfsævisögu David Hasselhoff sem er auðvitað möst have fyrir alla sanna aðdáendur þess mikla kappa!

- Fríða

Dagur 11. Norwich var fínt, ég man svosem ekkert hvað gerðist þar, það er of langt síðan! Ég man að við höfðum internet-tengingu og gott ef þetta var ekki kvöldið sem Óli  burstaði á mér andlitið með tannburstanum mínum. Ég angaði af tannkremi næsta sólarhringinn.

Dagur 12. Við komum seint til Manchester og höfðum því ekki tíma til að skoða okkur um, það verður bara að gerast seinna. Tónleikarnir voru fínir þrátt fyrir að hið undarlegasta lið hafi látið sjá sig. Ég átti mjög bágt með að springa ekki úr hlátri þegar dauðadrukkin goth-pía byrjaði að strjúka handlegginn á Terry á mjög svo munúðarfullan hátt. Terry og kærasta stelpunnar fannst þetta atvik ekki jafn fyndið. Eftir tónleikana var okkur boðið heim til rosalega yndællar konu sem heitir Berney og eldaði hún handa okkur ljómandi fínan heimilismat. Hún bíður víst oft tónlistarfólki sem koma til Manchester að borða og gista hjá sér og hefur meðal annars tekið á móti Seabear og múm. Við vorum henni afskaplega þakklát fyrir að fá loksins heimagerða máltíð og venjulega sturtu og ekki var verra að fá ís í eftirrétt!

Dagur 13. Við lögðum rútunni rétt fyrir utan London þar sem það kostar morðfjár að aka slíkum grip inn í borgina. Fyrsti frídagurinn okkar var orðinn að veruleika! Við stelpurnar vorum ekki lengi að stökkva upp í lest sem bar okkur á hið langþráða Oxford Street þar sem við tæmdum veskin okkar í rólegu heitunum. Það gekk óþægilega hratt enda peningurinn fljótur að hverfa þegar pundið er í kringum 200 krónur. Að loknu verslunarbrjálæðinu settumst við niður á ágætis veitingastað þar sem við fengum skilaboð frá Óla að við þyrftum að taka lestina til baka í síðasta lagi klukkan 9, því þá myndi hún hætta að ganga að rútunni okkar. Það var hálf svekkjandi því við hefðum gjarnan vilja vera aðeins lengur í London og kíkja jafnvel á næsta bar. Það var því ennþá meira svekkjandi þegar við áttuðum okkur á því að við höfðum fengið rangar upplýsingar um hvar við ættum að fara út úr lestinni og vorum týnd í einhverju úthverfi London. Óli hafði hitt okkur í lestinni og eyddi hann töluverðum tíma í að hringja út um allar trissur í leit að leigubíl til að sækja okkur en enginn leigubíll vildi aka svona langa leið. Það varð því úr að Olli túrmanager vakti rútubílstjórann okkar og hann kom og sótti okkur á rútunni. Rútunni var lagt fyrir framan hótel þar sem við vorum með tvö herbergi og gistum við stelpurnar saman á öðru þeirra. Það var ótrúlega fínt að sofa loksins eina nótt í alvöru húsi sem ekki hreyfðist á 90 km hraða.

Framhald væntanlegt...

Dagur 9. Ég var búin að hlakka til þessa dags lengi, lengi, lengi. Við komum til Oxford snemma dags og ég varð strax alveg heilluð af borginni. Hún komst strax á topp 5 listann yfir fallegustu borgir sem ég hef heimsótt. Tónleikarnir áttu að fara fram í hinu fræga Holywell Music Room sem er elsta sérbyggða tónlistarhús í Evrópu. Við stelpurnar vorum ekki lengi að ramba á aðal verslunargötuna þar sem við fengum okkur að borða og kíktum smá í búðir áður en við þurftum að fara aftur á tónleikastaðinn til að gera tilbúið fyrir kvöldið. Þegar ég hafði stillt upp dótinu mínu og stelpurnar voru búnar í sándtékki ákváðum við að gefa verslunargötunni annað tækifæri til að gleypa peningana okkar.

Taskan hennar Hildar týndist í  Glasgow í síðustu viku og þótt hún sé núna fundin hefur hún enn ekki ratað í hendurnar á aumingja Hildi. Hún var því farin að þrá ný og hrein föt og ákváðum við því að leita uppi ódýrustu fatabúð Bretlands, Primark. Eitthvað gekk okkur illa að finna hana og vorum við búnar að arka miðbæinn þveran og endilangan þar til Primark kom loksins í leitirnar. Við vorum ekki búnar að vera inni nema í svona hálfa mínútu þegar heyrðist úr kallkerfinu að búðin myndi loka eftir 10 mínútur og viðskiptavinir væru vinsamlegast beðnir um að koma sér að næsta kassa. Angistarsvipurinn sem kom á Hildi var óborganlegur og í algjöru panikki hentist hún um búðina í leit að nærbuxum, sokkum, kjólum og peysum. Einhvernvegin tókst henni á þessum tíu mínútum að kaupa sér þrjá kjóla, tvo boli, peysu, nærbuxur og sokka (þótt ekki hafi endilega allt verið í réttum stærðum). Á meðan rölti ég sallaróleg um búðina og splæsti í eitt stykki úlpu (á aðeins 13 pund!) enda ekki vanþörf á hér í kuldanum í Bretlandi.

Þegar við komum aftur upp í Holywell Music Room var sjálfur Richard Walters mættur en hann átti að hita upp fyrir Óla. Hann hefur í dálítinn tíma verið einn af mínum uppáhalds tónlistarmönnum og átti ég því mjög erfitt með að halda kúlinu á meðan ég fylgist með honum sándtékka með krökkunum (en þau spiluðu með honum í tveimur lögum). Tónleikarnir um kvöldið voru alveg frábærir og mæli ég sterklega með að allir tékki á honum Richard vini mínum (myspace.com/richardwalters).

Dagur 10. Ég vaknaði klukkan 8 að morgni til og leit út um gluggann. Við vorum komin til Brighton og bílstjórinn hafði verið svo yndislegur að leggja alveg við ströndina. Það var því magnað útsýni sem mætti augum mínum þennan morguninn sem var ágætis tilbreyting frá hinum annars sígildu bensínstöðvabílastæðum (svo ég haldi áfram að gleðja Hildi mína með dramatískum staðarlýsingum). Ég var svo spennt að komast út að ég gat ekki sofnað aftur og beið spennt eftir að stelpurnar vöknuðu til að geta dregið þær með mér út. Þegar fólk loksins týndist á fætur fórum við í langa skoðunarferð, bæði um ströndina og miðbæinn. Brighton er ekki síðri en Oxford og er hér margt spennandi að sjá. Hér er meðal annars tívolí á pramma úti í sjónum en því miður gafst ekki tími til að skoða það betur. Þegar við vorum á leiðinni til baka mættum við Patrick sem hefur verið með okkur frá upphafi og hitað upp fyrir Óla. Hann tilkynnti okkur að sjálfur Nick Cave væri handan við hornið! Við gerðum okkur ekki alveg grein fyrir því hversu stutt væri í kappann og kölluðum því kannski óþarflega hátt upp fyrir okkur „WHAT? Where is Nick Cave???“. Það leyndi sér ekkert að hann hafði heyrt í okkur og glotti hann því til okkar þegar við löbbuðum fram hjá. Þarna var hann, svalari en allt sem svalt er, að spila mínígolf með krökkunum sínum.

Núna erum við aftur komin á ströndina þar sem við ætlum að vera þangað til við leggjum af stað til Norwich einhverntíman í nótt. Bílstjórinn var svo sniðugur að leggja fyrir framan pöbb þar sem boðið er upp á frítt internet og náum við því netinu í rútunni okkar núna, öllum til mikillar gleði.

- Fríða

Hæ fólk

Hér kemur framhald af hinni æsispennandi ferðasögu...

Dagur 4. Við vöknuðum misfersk í Aberdeen sem er einstaklega falleg, lítil borg í Skotlandi. Við Edda, morgunhanarnir miklu, drifum okkur út og tókum túristarúnt um nágrenni tónleikastaðarins. Það vildi svo vel til að hann var staddur bókstaflega undir miðborginni. Hann var nefnilega í göngum undir aðal verslunargötunni og hét því frumlega nafni The Tunnels. Þar sem við erum jú blankir Krepplendingar týmdum við ekki að versla í fatabúðunum en urðum himinlifandi þegar við fundum búðina Poundland á miðri aðalgötunni. Þar eyddi ég heilum tveimur pundum í gjafir handa vinum og vandamönnum! Rausnarleg ég. Hinum megin við götuna fundum við svona 99 pence store en hún olli okkur miklum vonbrigðum. Tónleikarnir um kvöldið heppnuðust vel, best sóttu tónleikarnir til þessa og seldi ég slatta af drasli.

Dagur 5. Hið klassíska breska haustveður heimsótti okkur með roki og grenjandi rigningu. Bílstjórinn okkar hann Bernd (stórkostlegur karakter, svona bæðevei) stóð sig eins og hetja þar sem hann sigldi rútunni örugglega í gegnum vatnsflauminn á þröngu sveitavegunum. Umhverfið var ótrúlega fallegt en ég hefði gjarnan vilja sjá betur í gegnum rigninguna. Nightlinerinn góði, hér eftir nefndur Örkin hans Bernd, bar okkur að lokum til smábæjarins Kendal. Tónleikarnir þetta kvöld voru mjög svo steiktir. Meðalaldurinn inni á tónleikunum var vel yfir fertugt og andrúmsloftið vægast sagt vandræðalegt (af lýsingum hljómsveitarinnar að dæma, ég sat frammi við sölubásinn minn og starði út í loftið). Gamlingjarnir virtust njóta tónlistarinnar í botn en voru víst óþægilega hræddir við að klappa á milli laga.

Dagur 6. Ellefu sársvangir ferðalangar mættu til smábæjarins Coventry seinni part dags. Þegar við komum á tónleikastaði eiga að bíða okkar léttar veitingar (brauð og álegg, ávextir, snakk og fleira) en tónleikahaldarar í Coventry voru ekki alveg að átta sig á því. Við þurftum því að bíða í nokkra klukkutíma eftir að prómóterinn reddaði mat ofan í liðið. Við hámuðum því í okkur draslmatinn sem loksins var borinn ofan í okkur rétt fyrir tónleikana. Umhverfi staðarins var þó rosalega fallegt. Í kringum staðinn var síki með bátum og fallegum, morðóðum svönum. Gamaaaan.

Dagur 7. Stóri dagurinn var loksins runninn upp, við vorum komin til London! Tónleikarnir voru haldnir í hinni frægu Union Chapel sem er eldgömul kirkja, byggð í kringum 1870. Fallegri stað fyrir tónlistina hans Óla er erfitt að hugsa sér. Við höfðum því miður lítinn tíma til að skoða okkur um í London en eyddum deginum í staðinn inni í kirkjunni. Við gátum þó ekki kvartað, við fengum nóg af ljúffengum veitingum, internet og sturtur (sem reyndar voru með þeim skítugri sem ég hef á ævi minni séð). Tónleikarnir voru æðislegir og kirkjan var full af fólki (eitthvað í kringum 400 manns). Stoo mætti og sá um ljósin en hans hefur verið sárt saknað á túrnum þar sem ljósin hafa hingað til yfirleitt verið hálf ömurleg. Diskar, bolir, peysur, plaggöt og póstkort ruku út úr sölubásnum mínum eins og heitar lummur að loknum tónleikunum. Það hefði verið gaman að fagna um kvöldið í London en því miður þurftum við að ná að komast út úr borginni fyrir miðnætti til að sleppa við að borga 250 pund í vegatoll. Við lögðum því rútunni á einhverju bílastæði fyrir utan London og við stelpurnar fögnuðum ærlega með því að horfa á nýjasta Gossip Girl þáttinn sem Hildur hafði downloadað ólöglega í kirkjunni (óþekka stelpa).

Dagur 8. Við erum komin til Birmingham. Soundcheck í fullum gangi og ég ætti að fara að græja sölubásinn minn.

Að lokum vil ég benda á ég er búin að senda inn fullt af myndum á facebook fyrir þá sem geta skoðað slíkt. Knús til allra heima, ég vona að þið saknið mín ekki of mikið!

--        -  Fríða

Svona eins og sagt er í bransanum hohoho... Tónleikaferðalagið mikla er nefnilega loksins hafið. Verst að allir hér eru löngu komnir með ógeð af þessum brandara. Ég get endalaust búið til nýja túrabrandara og flissað með sjálfri mér að kjánalegum aðstæðum sem skapast í kringum það ,,að vera á túr“. Verst var þegar ég fór Kringluna um daginn og röflaði endalaust um það að ég þyrfti að byrgja mig upp af nærbuxum áður en ég færi á túr. Ég varð hálf vandræðaleg þegar ég fattaði að þetta hljómaði kannski ekki svo vel í eyrum grunlausra Kringlugesta.

En hvað um það... Fyrsta daginn vorum við í Leeds á litlu festivali sem heitir Brainwash Festival. Þar spiluðu krakkarnir síðust og var þeim mjög vel tekið. Oliver, túrmanagerinn, átti afmæli á miðnætti það kvöld og fékk hann því að heyra alvöru (falskan) íslenskan afmælissöng eftir tónleikana. Öll vorum við dauðþreytt eftir langa Airwaves-helgi  auk þess sem við höfðum lagt af stað upp á flugvöll klukkan 5 á sunnudagsmorgun. Við stelpurnar fórum því fljótlega í rúmið eftir að búið var að ganga frá eftir tónleikana en strákarnir kíktu aðeins í partý í nágreninu hjá stelpu sem Óli þekkir.

Í gær komum við svo í Cardiff í Wales sem er mjög falleg borg og margt spennandi að sjá. Á rölti okkar um bæinn sáum við risastóran og stórfurðulegan íþróttaleikvang (Millenium Stadium) og þennan fína kastala. Eftir tónleikana kíktum við stelpurnar, ásamt Robert (sem virðist harðákveðinn í að fá að vera einn af píunum), á barinn og fengum okkur kokteil!

Núna er ég svo stödd í Glasgow og sit hér á krúttlegu kaffihúsi á efri hæð tónleikastaðarins. Mér finnst frábært að vera komin til Skotlands enda hefur mig alltaf langað að koma hingað. Verst að maður nær ekki að sjá svo mikið en ég lagði það allavega á mig í morgun að drulla mér fram úr kojunni minni á undan öllum öðrum til að geta fylgst með landslaginu út um gluggann. Skoskir bændur virðast við fyrstu sýn vera óttalegir kjánar.  Hér klæðast hestarnir fötum og rassarnir á kindunum eru spreyjaðir grænir, bleikir og appelsínugulir. Við hliðina á tónleikastaðnum okkar hér í Glasgow er Kilt-shop sem mér finnst voðalega spennandi. Þar er hægt að fá skotapils í óteljandi litum og í öllum stærðum, allt niður í ungbarnastærðir.

Lífið er semsagt frekar ljúft hérna á Bretlandstúrnum enda er þetta frábær hópur. Alls erum við 10 manns í rútunni góðu ásamt bílstjóranum og það er því erfitt að láta sér leiðast. Það eru líka ótrúleg þægindi að vera á svona rútu þannig að maður vaknar í nýrri borg á hverjum morgni. Þegar við komum á meginland Evrópu (eftir tvær vikur) skiptum við þó yfir í van og munum því þurfa að gista á hótelum eða í heimahúsum eftir það.

En þetta er orðin ágætis ritgerð hjá mér, best að skrúfa fyrir málæðið. Knús til allra heima!

-          - Fríða

Nú þegar aðeins eru rétt rúmir 11 mánuðir í næstu Þjóðhátíð liggur mér svolítið á hjarta.

Ég elska þessa hátíð og flest sem henni við kemur en á hverju ári er alltaf eitt sem ég kvíði fyrir. Ég reyni að leiða kvíðann hjá mér og ógleðistilfinninguna sem honum fylgir en hræðslan magnast bara með hverri Þjóðhátíðinni. Hræðslan við Bubba Morthens!

Það er jú alltaf stemning í brekkunni með vafasaman drykk í hönd að raula Rómeu og Júlíu og Stál og hníf. Það kann ég vel að meta. En þegar aumingja maðurinn gargar „ERU EKKI ALLIR Í STUUÐIII?“ yfir mannskapinn er voðinn vís. Kvölinni og hörmungunum sem á eftir fylgja er erfitt að lýsa með orðum en ég ætla þó að reyna. Fyrst ætla ég þó að kynna sögupersónurnar.

Þessi mynd minnir óþægilega mikið á stúdentsmyndirnar mínar.

Bubbi sjálfur: Það er sko engin tilviljun að maðurinn var í hljómsveit sem hét Egó. Fáir einstaklingar líta jafn stórt á sig og Bubbi Morthens. Það mætti jafnvel segja að hann sé ástsælasti hrokagikkur þjóðarinnar. Bubbi á auðvitað nokkra góða slagara en maðurinn er óþolandi. Hann á samt töff hús.

Þjóðhátíðarplebbi í öllu sínu veldi (tíhíhí sorrý Linda)!

Þjóðhátíðarplebbinn: Hinn týpíski Þjóðhátíðarplebbi gengur í appelsínugulum regnbuxum, lopapeysu og gúmmítúttum, hvernig sem viðrar. Þjóðhátíðarplebbinn gengur með vasapela í lopahulstri um hálsinn og á bakinu ber hann tösku fulla af bjór og öðru áfengu góðgæti. Hann kann öll Þjóðhátíðarlögin utan að og margur Þjóðhátíðarplebbinn kann líka gítargripin við þau. Ég skal fúslega játa að mörg af þessum atriðum eiga við mig en það sem helst greinir Þjóðhátíðarplebba frá venjulegum plebbum er hugarfarið. Þjóðhátíðarplebbinn elskar nefnilega Bubba Morthens!

Hér má sjá mig í fjallgöngu í Vestmannaeyjum

Fríða: Einnig þekkt sem ég. Æji þið þekkið mig örugglega...

Á hverju ári syngur Bubbi öll sín vinsælustu lög fyrir troðfulla brekku af Þjóðhátíðarplebbum og þyggur fyrir það morðfjár. 10.000 manns gaula með honum eftir bestu getu og allir skemmta sér ljómandi vel. Þar til kemur að fyrrgreindu „ERU EKKI ALLIR Í STUÐI“-atviki. Atburðarásin sem á eftir kemur er eitthvað á þessa leið...

Bubbi: Jeee jeee jeee JEEEEEEEEEE!
Þjóðhátíðarplebbarnir: Jeee jeee jeee JEEEEEEEE!
Fríða: Búúúúúúú!

Bubbi: JEEE jeee JEEE jeeeee!
Þjóðhátíðarplebbarnir: JEEE jeee JEEE jeeeee!
Fríða: Búúúú HALTU KJAFTI! ÞÚ ERT ÖMURLEGUR!!!

Bubbi: JE JE JEEEEEEEE!
Þjóðhátíðarplebbarnir: JE JE JEEEEEEEEEE!
Fríða: BÚÚÚÚÚÚÚÚ!!!! Hjálp... Ég hef misst alla löngun til að lifa!

Bubbi: Je je jejeeee!
Þjóðhátíðarplebbarnir: Je je jejeeee!
Fríða: Drepið mig... Plís... Plís... Drepið mig! Kallið
það líknardráp! Ég get... Ekki... Meira...
Að lokum taka við dúndrandi fagnaðarlæti Þjóðhátíðarplebbanna

Eftir þennan hrylling er ég alltaf þónokkra stund að jafna mig. Það er yfirleitt ekki fyrr en kveikt er í varðeldinum og Árni Johnsen trallar fyrsta lagið í brekkusöngnum sem ég kemst yfir áfallið og tek gleði mína á ný.

Ég vona að þessi skelfilega reynslusaga mín fái ekki óreynda Þjóðhátíðargesti til að hætta við Eyjar 2009 en bið ég ykkur þó að hafa varann á þegar þangað er komið. Í guðanna bænum passið ykkur á fíkniefnum, slagsmálum, nauðgurum og BUBBA MORTHENS!

-Fríða

Sælt veri fólkið

Nú er ég stödd í Berlín! Ég kom hingað alein á mánudaginn og átti frekar súran dag þar sem Óli og co. áttu ekki að koma fyrr en daginn eftir. Þann dag fékk ég mér bara smá göngutúr í hverfið í kringum hótelið og borðaði alein og einmana á einhverjum frekar slöppum diner í bandarískum stíl. Ég fór svo bara aftur upp á hótel og ætlaði að skemmta yfir sjónvarpinu en að sjálfsögðu var hver einasta stöð döbbuð á þýsku mér til mikils ama. Ég var því rosalega þakklát fyrir iPodinn minn sem ég var sem betur fer búin að fylla af ferskum Scrubs þáttum.

Daginn eftir hélt ég galvösk af stað í Tempodrom þar sem Óli og hans crew beið mín. Tempodrom er stór og mjög flott tónleikahöll og þar áttu Sigur Rós að spila um kvöldið og Óli að hita upp. Fyrir utan var rútan hans Óla sem mér hefur hingað til þótt mjög flott... En miðað við hinar rúturnar fyrir framan var hún eins og blái Subaruinn hans pabba við hliðina á Porche (fyrir þá sem ekki hafa séð bláa Subaruinn hans pabba þá eigið þið mikið eftir í lífinu!). Sigur Rós ferðast á tveimur risastórum rútum og auk þess fylgir þeim vörubíll undir allt dótið sem fylgir þeim. Sigur Rós er í annarri rútunni og crewið í hinni en báðar rúturnar eru á tveimur hæðum með fullt af rúmum, flísalögðu eldhúsi, tveimur stórum flatskjáum, leðursófum og afbragðs klósetti úr postulíni... Ekki slæmt!

Dagurinn var frekar magnaður, sérstaklega fyrir harðan Sigur Rósar aðdáanda eins og mig. Kvöldmaturinn var til dæmis ekki af verri endanum. Við Óli áttum ekki orð yfir hlaðborðinu sem var í boði og troðfylltum diskana okkar... En þegar við settumst niður sáum við fyrst matseðilinn því maður átti víst líka að panta sér mat! Ég fékk því líka fínustu steik og nartaði í hlaðborðs-meðlætið með því.

Tónleikarnir voru svo alveg rooosalegir! Sigur Rós tóku öll sín bestu lög, lög sem þeir taka víst oftast ekki á tónleikum lengur. Þetta voru síðustu tónleikarnir þeirra með Amiinu og brass-sveitinni svo það var allt lagt í þetta. Óla var mjög vel tekið og hann, ásamt strengjasveitinni sinni, trommuðu eins og vitleysingar með Sigur Rós í Gobbledigook.

Eftir tónleikana var svo geggjað eftirpartý baksviðs þar sem kampavínið flæddi og Hemmi Gunn var blastaður í græjunum. Þar vorum við þangað til okkur var hent út af dyravörðunum í Tempodrom og fórum við þá yfir í Sigur Rósar rútuna þangað til við fórum heim að sofa á hostelinu okkar sem hét því skemmtilega nafni Rock n'Roll Herberge.

Nú erum við Óli komin til vina hans í hljómsveitinni Bloodgroup þar sem við ætlum að fá að gista næstu daga. Ég kem svo heim næsta sunnudag þar sem alvara lífsins tekur við.

-Fríða

Nærbuxur eiga það til að koma mér í vandræði. Það er ekki svo langt síðan ég ritaði stutta bloggfærslu um þá staðreynd að ég hafði ryksugað upp nærbuxurnar mínar. Það atvik reyndist heldur vandræðalegt fyrir sjálfa mig en þar sem enginn annar varð fyrir barðinu á stífluðu nærbuxnasugunni lét ég það lítið á mig fá.

Það var öllu vandræðalegra þegar ég lánaði frænku minni náttbuxurnar mínar um daginn*. Ég áttaði mig ekki á því fyrr en hún skilaði þeim nokkrum vikum síðar að í vasanum  á þeim lágu skítugar nærbuxur í eigu undirritaðrar. Ég er ekki viss um að frænka mín hafi verið neitt voðalega hrifin af glaðningum sem beið hennar þegar hún stakk hendinni í vasann.  

Vel á minnst... Það var gaman á Þjóðhátíð og svo er það bara Berlín á þriðjudaginn! Wohoo!

-Fríða

* "Um daginn" þýðir í þessu tilviki um síðustu jól...